Hundar og allt það sem tengist þeim eru mitt langstærsta áhugamál. Ég hef verið í kringum hunda allt mitt líf og átt hund síðan ég var 12 ára gamall, árið 1990, en þá kom íslenska fjárhundstíkin Flögu Sunna inn á heimilið. Sunna var upphaflega einungis fengin sem gæludýr og aldrei var ætlunin að fara út í ræktun. En við gengum í Hundaræktarfélag Íslands (HRFÍ), fórum með Sunnu á hundasýningar og áhuginn kom smátt og smátt. Sunna eignaðist sitt fyrsta og eina got haustið 1994 og þrír karlhundar úr gotinu urðu eftir hjá okkur, Sunnusteins: Muggur, Canis og Erró.  

Gotið undan Sunnu markar þannig upphaf Sunnusteins ræktunar en foreldrar mínir eru skráðir ræktendur að gotinu. Árið 1997 var ræktunarnafnið, Sunna og hundarnir þrír undan henni færð yfir á mitt nafn. Þar með varð ekki aftur snúið og ég endanlega kominn í hundana. Gotið hennar Sunnu kom mjög vel út, bæði með tilliti til útlits og heilbrigðis og má segja að ég hafi byggt mina ræktun að mestu leyti á því hingað til og mun án efa gera a.m.k. að hluta til í framtíðinni. 

Árið 1999 kom Reykjadals Staka Sól á heimilið og eignaðist hún 2 Sunnusteins got, F-gotið með Sunnusteins Canis árið 2001 og G-gotið 17 mánuðum seinna. Nokkuð óvænt fékk ég ISCH Kersins Kötlu árið 2002. Ég heimsótti ræktanda hennar, sá þar Kötlu og féll alveg fyrir henni enda var hún með flottustu íslensku hvolpum sem ég hef séð og mikill karakter. Katla hefur haft mikil áhrif á mína ræktun og eignaðist hún 3 Sunnusteins got. Faðir fyrsta gotsins, fd. 2005, var Sunnusteins Canis en í gotinu var einungis 1 tík, Sunnusteins Sunna Rögg. Seinni got Kötlu komu í heiminn 2006 og 2007. 

Ég er garðyrkjufræðingur og lærður grunnskólakennari en vinn við ylrækt á Brún, þar sem ég bý jafnframt. Það eru forréttindi að geta unnið heima og auðveldar mikið alla vinnu í kringum hundana. 
Sá hluti HRFÍ sem ber ábyrgð á íslenska fjárhundinum er deild íslenska fjárhundsins (DÍF) en rétt eins og innan HRFÍ er unnið mikið starf innan DÍF. Ég hef tekið virkan þátt í starfi HRFÍ og DÍF, sótt námskeið og fyrirlestra og setið í stjórn DÍF. Ég vinn einnig á hundasýningum félagsins sem hringstjóri, á sæti í ritstjórn Sáms, blaðs HRFÍ, og starfa með skapgerðarmatshópi félagsins.

Hundarnir mínir eru heimilishundar, þeir eru inni á heimilinu og fylgja fjölskyldunni því sem næst hvert sem við förum. Íslenski fjárhundurinn getur verið frábær fjölskylduhundur, þetta er kátur og fjörugur hundur en jafnframt einstaklega blíður í lund, fullur af orku og vinur allra. Íslenski fjárhundurinn er vinnuhundur og þó hann sé mjög aðlögunarhæfur er gott ef hann fær tækifæri til að nota hugann enda sýna dæmin að hægt er að kenna íslenska fjárhundinum nánast hvað sem er.

Íslenski fjárhundurinn er eina íslenska hundakynið og er því þjóðarhundur íslendinga. Stofninn er ekki stór og það eru ekki nema örfáir áratugir síðan stofninn var í mikilli útrýmingarhættu. Þökk sé framsýni fólki þá var kyninu bjargað en við verðum að vera vakandi og nota hunda úr sjaldgæfum fjölskyldum til ræktunar en ekki einungis þá hunda sem gengur best á hundasýningum, halda skyldleikastuðli í lágmarki og ofnota ekki einstaka undaneldishunda. Við verðum að gera það sem við getum til að skila kyninu áfram til komandi kynslóða svo íslenski fjárhundurinn megi lifa um ókomin ár!  

Íslenski fjárhundurinn er og verður alltaf mitt hundakyn en ég hef þó að sjálfsögðu líka mikinn áhuga á öðrum tegundum hunda. Í mörg ár hef ég stefnt að því að eignast hund af annarri tegund, saluki. Saluki er eiginlega eins ólíkur íslenska fjárhundinum og mögulegt er en er ekki síður heillandi og áhugaverður, bara á allt annan hátt. Ég hef kynnt mér tegundina nokkuð vel, heimsótt ræktendur í Noregi, Bretlandi og Bandaríkjunum og sótt sýningar. Sumarið 2009 varð þessi draumur að veruleika þegar Chirobee Jared kom úr einangrun en hann er 4. hundur sinnar tegundar á Íslandi.